Oyun Terapisi Eğitimi ve Sertifikası 1 Section8 Lessons10 Weeks
Bilişsel Davranışçı ve Deneyimsel Oyun Terapisi
Kapsam
Bu derste bilişsel davranışçı oyun terapisi ve deneyimsel oyun terapisi, çocukla kurulan ilişkinin yönlendirilme biçimi ve oyunun kullanılış amacı bakımından ele alınır. Bilişsel davranışçı oyun terapisinin temel ilkeleri, terapistin rolü, sürecin aşamaları ve müdahale yöntemleri arasındaki bağlantı açıklanır. Çocuğun düşünce, duygu ve davranışları arasındaki ilişkilerin yaşına uygun oyun etkinlikleri üzerinden ele alınabileceği kuramsal çerçeve tanıtılır. Kukla röportajı, programda ayrıca yer alan bir oyun etkinliği örneği olarak incelenir. Deneyimsel oyun terapisinin temel anlayışı ve aşamaları, çocuğun oyun içinde yaşantılarını ifade etmesi ve terapötik ilişkinin akışı açısından değerlendirilir. Oyuncakların metaforik anlamları başlığıyla, oyunlarda görülen sembolik anlatımların nasıl ele alınabileceği açıklanır. Oyunlarda dikkat edilmesi gerekenler kısmında çocuğun güvenliği, gelişimsel uygunluk, gönüllülük, sınırlar ve oyun materyalinin bağlamı gibi temel değerlendirme noktalarına yer verilir. Ders, farklı modellerde oyun davranışının gözlemlenmesi ile ona anlam yüklenmesi arasındaki ayrımı da kapsamına alır. Aynı zamanda çocuğun sözel anlatım kapasitesinin gelişim düzeyine göre değişebileceği, oyunla kurulan etkileşimin bu nedenle farklı biçimler alabileceği ve yetişkinin açıklamalarının çocuğa göre uyarlanması gerektiği ele alınır.
İçerik
İlk aşamada bilişsel davranışçı oyun terapisinin kuramsal yapısı açıklanır; terapistin süreçte ne zaman yönlendirici olduğu, belirli bir hedefe yönelik etkinliklerin nasıl anlam kazandığı ve aşamalı ilerlemenin neden önemli görüldüğü üzerinde durulur. Müdahale yöntemleri, ders başlıklarının gösterdiği genel çerçevede ele alınır; programa ait olduğu belirtilmeyen teknikler veya değerlendirme araçları eklenmez. Kukla röportajı, doğrudan soru-cevap iletişimi kurmakta zorlanan çocukların oyun içinde farklı karakterler aracılığıyla konuşabilmesini anlamak için örnek bir etkinlik olarak işlenir. Ardından deneyimsel oyun terapisinin yaklaşımı ve aşamaları incelenir. Bu çerçevede çocuğun oyunla kurduğu ilişki, yaşantısına verdiği anlam ve terapistin buna eşlik etme biçimi açıklanır. Oyuncakların metaforik anlamlarına ilişkin bölümde, aynı oyuncağın farklı çocuklar ve durumlarda değişik anlamlar taşıyabileceği özellikle ele alınır. Son olarak oyunlarda dikkat edilmesi gerekenler, çocuğun gelişim düzeyi, mahremiyeti ve duygusal güvenliğiyle ilişkilendirilir. Böylece yapılandırılmış etkinliklerle çocuğun kendiliğinden geliştirdiği oyun arasındaki temel ayrımlar netleşir. İki yaklaşımın müdahale anlayışları karşılaştırılırken güvenli ilişki, çocuğun kendi hızında ilerlemesi ve oyun etkinliğinin amacına uygun seçilmesi gibi ortak dikkat noktaları birbirinden bağımsız olmayan unsurlar olarak değerlendirilir.
Dersin Kazanımları
Bu dersten sonra katılımcıların bilişsel davranışçı oyun terapisinde düşünce, duygu ve davranış ilişkisini oyun bağlamında açıklayabilmeleri beklenir. Terapistin rolü ile sürecin aşamaları arasındaki bağlantıyı kurabilir; yönlendirilmiş oyun etkinlikleri ile çocuğun kendiliğinden geliştirdiği oyunların farklı amaçlar taşıyabileceğini ayırt edebilirler. Müdahale yöntemlerinin seçiminde gelişimsel düzeyin, terapötik hedefin ve çocuğun katılım biçiminin neden önemli olduğunu değerlendirebilirler. Kukla röportajının hangi tür iletişim imkanları sunabileceğini açıklarken, oyunda ortaya çıkan ifadelerin tek başına kesin bilgi veya tanı anlamına gelmediğini kavrarlar. Deneyimsel oyun terapisinin aşamalarını temel hatlarıyla tanıyabilir, bu yaklaşımı bilişsel davranışçı çerçeveyle karşılaştırabilirler. Oyuncakların sembolik ve metaforik anlamlarını incelerken hazır yorum kalıpları yerine bağlama duyarlı düşünmenin önemini fark etmeleri hedeflenir. Son olarak çocukla oyun sırasında dikkat edilmesi gereken güvenlik, sınır, duygu düzenleme ve mahremiyet ilkelerini tanıyarak oyun etkinliklerinin sorumlu bir profesyonel çerçevede ele alınması gerektiğini açıklayabilirler. Katılımcıların bütün oyun materyallerinin her çocukta aynı tepkiyi doğurmadığını açıklayabilmeleri de beklenir. Bu ayrım, örnek etkinlikleri öğrenirken sonuçları kesinleştirmeden ve çocuğun deneyimini göz ardı etmeden düşünmelerine yardımcı olur.